Door de jaren heen maak je vrienden, geraak je elkaar na een tijd uit ‘t oog en verlies je contact, zelfs met je beste vrienden.
Vrienden van in de lagere school, op het middelbaar, op de hoge school, op café, in de turn-, zwem-, badminton-, tumbling-, duik-, dans-, tennis- en volleybalclub waarmee je dag in dag uit of week na week samen plezier beleefde en nadat één van jullie niet meer op de plaats kwam waar jullie elkaar zagen, geen of zeer sporadisch contact mee hebt. ”Uit het oog, uit het hart’ zoals ze zeggen’, zegt men.
Zes jaar beste vrienden op de middelbare school en nadien niet één keer nog iets van horen / je laten horen. Drie jaar goede vrienden, een paar argumenten en radicaal contact verbreken.
Ergens is dit nog redelijk begrijpbaar omdat je uit elkaar groeit en elk andere paden gaat bewandelen maar hoe jammer is het dat je elkaar gewoon vergeet?
Zij was de coolste griet die ik kende, een paar jaar ouder en iemand waar ik echt naar opkeek. We deden alleen maar grave dingen, tot ’s middags gaan feesten op I Love Techno, achteruit een oprit van de snelweg afrijden omdat we voor de zoveelste keer verkeerd waren gereden in het holst van de nacht, drank meeritsen vanachter de bar van het chique concert van Faithless te Brussel, festivals ‘gangen’, alle cocktails vanop de kaart bestellen om ze allemaal eens te proberen, samen in een feestzaal werken zodat we toch maar meer bij die knappe collega-obers konden zijn, ongelofelijk fout maar ‘über strak gekleed gaan naar school voor Chrysosthomos, samen de eerste generatie iPod Mini kopen (allebei dezelfde kleur uiteraard), de hoertjes beoordelen voor hun glazen raam op ‘t Schipperskwartier, voorsteken bij de beste attracties in Disneyland, …
Het is nu ondertussen een dikke twee jaar eer ik haar nog zag en ik vind het echt jammer, goed we zaten niet meer op dezelfde school maar we woonden begot op nog geen halve kilometer van elkaar. Een hele poos heb ik nog proberen af te spreken via sms, haar ettelijke malen gebeld en haar gemaild op een e-mailadres dat blijkbaar plots niet meer bestond maar ze antwoordde na een tijdje niet meer. Geen zin? Te druk? Had ik iets fout gedaan? Wie weet het?
Ik ben nieuwsgierig naar hoe het met haar gaat? Of ze nog samenwoont met haar vriend? Wat ze van werk doet?
Gewoon samen terug op café. Dat wil ik.
Of valt dat niet te hervatten? Heb ik nu een té idealistisch beeld van ons tweetjes in our glory days?
Daarnet heb ik eindelijk haar ouders gebeld en achter haar gsmnummer gevraagd, haar meteen opgebeld maar kreeg haar voicemail.
Morgen probeer ik opnieuw, tot het me lukt haar nog eens te horen.
