Kerst TD.
Voorlaatste dag school, laatste dag les. Nadien met Stijn, Simon, Yenz, Camiel, etc. naar de kerstmarkt op het Sint-Katelijneplein in Brussel gegaan, genoten van jeneverkes en niet al te zotte dingen gedaan. Tegen zes uur zijn we met z’n allen naar het filmmuseum geteend om onze opdracht voor filmgeschiedenis (zie volgende post) in orde te brengen. Twee verschrikkelijk saaie films gezien: The Sun oftwel Solntse, een Russische verfilming over het leven van de Japanse keizer Hirohito – niet echt een aanrader; er gebeurt te weinig om het interessant te maken en het bouwt op naar niets. Hm, maar het kan ook gewoon zijn dat het een soort van film is dat me niet kan boeien. Soit, ik heb er mooi kunnen doorslapen (met alle respect voor de regisseur, Alexandr Sokurov) en was na deze film klaar voor de volgende (stille) film: La passion de Jeanne d’Arc van de, voor de filmkenners onder jullie, alombekende Deense regisseur Carl Theodor Dreyer. Voor een film van zijn tijd (1928) valt die zeker nog te smaken en de live pianobegeleiding maakt het geheel best aangenaam om te aanschouwen.
Na het grandioos afscheid en de voorbarige nieuwjaarswensen ging ik rechtstreeks naar Kristien haar kot waar ze een feestje gaf voor haar eenentwintigste verjaardag de dag erop. Met Katrijn, Celine, Doruntina, Laura (die alsook verjaarde), Pieter-Jan, Jolijn en enkele mensen waarvan ik hun namen niet meer weet naar de KerstTD op de VUB gegaan met .. de auto! Best belachelijk, aangezien hun kot amper honderd meter van de campus ligt. Maar we vonden het nodig: goede muziek, tof gezelschap en een warme auto hebben ons ervan overtuigd dat het beter was met de auto te gaan dan te voet. Goed, eenmaal aangekomen meteen Ilse en Nicolaï tegen gekomen, alsook de broer van Caroline, wat best vreemd was omdat ik hem eerst niet in de context van de VUB kon plaatsen. Die jongen is hoogstens zestien, leeft hier in het gehucht Kontich en stond dààr, in Brussel, te feesten op feestje van een universiteit.. ? Vreemd. Soit, Kristien en ik zijn op een mooi uur terug naar haar kot gekeerd en ik ben toen als een baksteen in slaap gevallen.
Kristien daarentegen, spijtig genoeg niet. Zij heeft amper een dik uur volledig kunnen slapen, ik heb ze een paar keer aan mijn bed weten staan, wat voor mij een bizarre nachtmerrie heeft opgeleverd. Maar goed, die vrijdagochtend voelde ik me best oké, geen kater of iets dergelijks, tot .. mja, plots ging het mis. Zaten we daar alledrie (met Katrijn) écht misselijk op elkaars kop te zeuren; nog nooit zo’n zware morning after gehad.
Een paar uur recuperen, naar de apotheek gevlucht – Motilium to the rescue – en ’s avonds richting treinstations ‘getramd’. Kristien vertrok van daaruit naar Keulen met Kathleen, waar ze -ondanks het slaapgebrek- haar verjaardag geweldig heeft kunnen vieren, en heb ik de trein richting huis genomen. Onderweg ben ik Jan en zijn kotgenoot nog tegengekomen en ’s avonds had ik nog de fut om te gaan volleyballen.
Wat ben ik sterk zeg!
Reageer