Laura spauwra en babykledij.

Toen we allen (lees: Camiel, Yenz, Laura, Jonthan, Linus, Maarten, Simon en ik) gedaan hadden met ons laatste examen (montage) om tien uur stipt vonden we dat we dit moesten vieren op café.
Na een lange zoektocht in hartje Brussel naar eender welk open café stootten we pas rond één uur op de middag op onze gebruikelijke én goedkope Celtica. Een dik uur nadien werden we vergezeld door klasgenoten; Thomas en Vincent (was het dat?) en tegen 17u zijn we braaf, doch niet meer nuchter, richting huis getreind. De dag erop moest ik alweer negen uur werken en ik moet zeggen, met een sterke nadorst, is dat allerminst aangenaam. Soit, ik heb me erdoor kunnen slaan en ben ’s avonds traditioneel met Annelies en Saar naar ‘Saw 4‘ gaan zien. Ik begreep bitterweinig van het overkoepelende verhaal (overwegend te wijten aan vermoeidheid) maar de steeds wederkerende gore scènes waarbij ledematen worden afgerukt of waarbij huid verschroeit door elektrische schokken en dergelijke kon ik alweer smaken op het grote scherm.

Donderdag had een vriendin van Laura ons opgetrommeld om haar negentiende (en niet achttiende!!!) verjaardag te vieren door haar te verrassen in het jincafé waar ze nogal regelmatig zit. We hadden afgesproken om negen uur aan het station van Kontich. Met dat kakweer hadden Yenz, Camiel en Jonathan ervoor gekozen met de trein te komen -en terecht wel, Maarten was zeiknat van veertig minuten Hoboken-Kontich te fietsen-. Toen Camiel en Yenz rond negen uur afstapten in het station waar ze werden verwacht, stapte er alsook iemand af waarop ze niet hadden gerekend.
Laura.
De jarige kwam blijkbaar zelf met de trein om naar haar gebruikelijke sociale scoutskot te gaan. Toen Laura hen spotte en het best vreemd vond dat die twee -die van de kant van Lier en verder komen- op een doodnormale weekdag in een schraal gedrocht als Kontich kwamen doen, begonnen de mannen met de gekrulde haren volop te liegen en lieten ze Laura geloven dat ze waren uitgenodigd op een feestje waar Linus zou draaien. Op het moment dat ze met z’n drieën naar de andere kant van het station wandelden, liepen ze bijna op tegen Maarten. Yenz had dit uiteraard al snel gespot en liep in de richting van Maarten in de hoop dat Camiel Laura zou afleiden zodat Yenz Maarten kon verstoppen. Ik zie ze al voor me:

Laura: “Waar is Yenz nu naar toe?”
Camiel: “Mja, ge kent de Yenz hé, vreemde gast.”
Laura: “Hm.”
Yenz komt teruggewandeld: “Ik dacht da’k telefoon had, loos alarm!”

Soit, Laura opgepikt geweest en de rest wachtte nog braaf op de andere rest vooraleer we richting Laura’s feestje konden gaan. Er is heel wat tequila, Maes en flauwe moppen gevloeid!
Simon, ik-durf-niet-op-mijn-fiets-kruipen-omdat-het-regent, je hebt wat gemist!

Gisteren ben ik dan ein-de-lijk gaan ontbijten met Taïs in L’Orto. Ze had het cadeau gedaan met m’n verjaardag maar we waren er eigenlijk nooit toe gekomen. Lekker ontbijten à volonté voor een schappelijke prijs, zeker een aanrader! Het was overigens al een eeuwigheid geleden dat ik nog eens iets deftigs at als ontbijt.
Nadien zijn we door het stad geflaneerd, het was bitterkoud maar de zon maakte dat weer goed. Ik heb me cheap ass walkie-talkies aangeschaft die een reikwijdte hebben van ca. 3km en ik hoop dat ze me van pas komen bij de coördinatie op de draaidag(en) van mijn filmproject (shots van lange afstanden etc.) en op eender welk festival is het goedkoper dan sms’en en/of bellen.
We zijn in de Hema en de Wibra gaan winkelen voor babykleedjes voor het pasgeboren zoontje van een zus van een vriendin van ons. Echt, ik had er geen idee van dat dit zo plezant kon zijn, zo’n koddige kledij dat er bestaat voor kleine kinderen.
[Eddy Wally] Gewèldig [/Eddy Wally]
We zijn nog langs de duplex van Taïs haar zus geweest in’t centrum van’t stad en ik moet zeggen, prachtig interieur. Ze hebben het echt goed getroffen mede dankzij het feit dat ze op de hoek van de straat wonen, het licht valt langs alle kanten met volle teugen binnen. Het parket is volledig in harmonie met de met pauwgroenkleurig beverfde muur, het immens grote lcd-televisie dat mooi overgaat in het dure maar kitscherige behangpapier en de sfeervolle kroonluchter in de keuken.
En wij maar stikjaloers wezen!

~ door alignementparfait op 3 februari 2008.