De vrouw over me in de trein.
Ze heeft mij de mogelijkheid om naar buiten te staren belet door dat verdomde zonnescherm op een ambetante hoogte te hangen. Ik ben te passief om te vragen het omhoog te doen want stel je voor dat de zon in haar hevig opgemaakte ogen valt!
Alles stoort mij aan haar: de oubollige kledij (ik gok aangekocht in ‘93), de harige benen, de één of andere licht-erotische novelle , de verdorven haren, de muffe bril, de sokken in sandalen en de 3-Suisses handtas.
Ze besluit om nog even van haar nachtrust te genieten en valt zo stijf mogelijk in een slaaproes. Haar kin dubbel, haar mond half open en haar ogen die ze gefrustreerd opent als enkele passagiers iets te luidruchtig naar haar goesting passeren.
Argh. Stress laat een mens ergeren aan alles en niets!
Reageer