I AM DONOR.

Een boodschap van algemeen nut.

En je zou ons er een enorm plezier mee doen om voor dit filmpje te stemmen!

Into Eternity.

Into Eternity is een kanjer van een documentaire over een lopend project om duizenden tonnen nucleair afval voor eeuwig onder de Finlandse grond te bewaren, in tunnels een halve kilometer diep. Als alles goed gaat zal deze opslagplaats hermetisch afgesloten worden in de volgende eeuw. Over zo’n negentig jaar, voor altijd.
Voor altijd met een dikke korrel zout uiteraard want wàt als het in duizenden jaar onwetend of bedoeld toch wordt geopend?

Andere manieren om de wereld van nucleair afval te ontdoen worden aangekaart. Bijvoorbeeld het afval in de ruimte richting de zon schieten? Maar hoe kan je garanderen dat er niets misgaat tijdens de lancering? Of het stockeren op de bodem van de oceaan? Maar wat als er een aardbeving plaatsvindt en het nucleair afval zich een weg baant in dat wat al het leven op de aarde creëerde?

Een voiceover spreekt rechtstreeks tegen de toekomstige kijkers die deze ondergrondse nucleaire bunker zouden kunnen ontdekken. Heeft hij het tegen mijn kinderen? Mijn kleinkinderen? Mijn achterachterachterkleinkinderen? Of zullen die nooit bestaan?

Verder wordt er gespeculeerd over hoe de mensheid er over honderdduizend jaar zal uitzien. Kent die toekomstige generatie een technologische achterstand of maken zij het hoogtepunt van de technologische revolutie mee?
Hoe is communicatie met de toekomstige mensheid mogelijk? Hoe maak je duidelijk aan de toekomstige generaties dat ze moeten wegblijven van die gevaarlijke bewaarplaats? Maken markeringen met tekst of pictogrammen de mens niet alleen maar nieuwsgieriger. En is het dan beter, eenmaal het project afgesloten is, om het er nooit meer over te hebben, om het te vergeten? Maar hoe doe je dat?
Of zal tegen die tijd het nucleair afval waardevol zijn? Herbruikbaar? Kostbaar?

Het is zeer bevreemdend als de documentairemaker, Michael Madsen, de wetenschappers en politiekers vraagt de toekomstige kijkers te adresseren om hen te verduidelijken dat de opslagplaats die ze nu aan het bouwen zijn gevaarlijk is en om ze op te roepen om deze plaats nooit te betreden. De vaststelling om mensen in een oneindiglijkend verre toekomst veilig te houden en iets naar hen toe op te roepen is -voor mij althans- bijzonder surrealistisch.

Tijdens het bekijken van deze beklijvende documentaire zat ik van het begin tot het einde met een wrang gevoel. Dat heb ik wel vaker als het over filosofische levensvragen gaat, het maakt je zo nietig en zo verantwoordelijk naar toekomstige generaties toe.
Het is ook heel dubbel om deze documentaire te bekijken en erover te bloggen op toestellen die op elektriciteit werken. Elektriciteit die is opgewekt met nucleaire energie.

“Remember forever to forget.”

Meer info over Into Eternity.

Hanna.

Onlangs was ik in Zweden, het was er mijn laatste dag, het weer was druilig en mijn reisgenootje en ik waren wat op elkaar uitgekeken dus kozen we om naar de bioscoop in Stockholm te gaan.
Het maakte me niet uit welke film dus koos zij. De trailer van ‘Hanna’ zag er niet zo bijzonder uit, één van de zovele ‘wie ben ik? Ik ben getraind om te moorden maar weet niet waarom’-underdog protagonisten, maar het was dit of Pirates of the Carribean numero weetikveel.
Na het kopen van een superduur ticket, het kijken van lange maar voor ons interessant lijkende reclames -vanwege het plat Antwerps dialect ofte de Zweedse taal- en het krijgen van een inleiding voor de film in diezelfde taal door een verlegen Zweedse schone begon men Hanna -een tikkeltje onscherp- te projecteren.

Maar man, wat een film!
Wat een beelden! Het is schitterend gemonteerd en er is op prachtige locaties gedraaid zoals in Marrakech en Essaouira in Marokko, op verschillende idyllische plaatsen in Spanje, in het verloederde pretpark Spreepark in Berlijn, Duitsland en in de oogverblindende sneeuwlandschappen in Finland.
Wat een performance! Saoirse Ronan is amper zeventien jaar en deed me beven van de spanning, kreeg me aan het lachen -samen met Vicky Krieps- en deed me verliefd worden op haar personage.
Wat een soundtrack! The Chemical Brothers zijn geniën, wat al eerder geweten was maar de soundtrack die ze voor deze film hebben gemaakt is zo subliem dat ik meteen weer enkele nummers van hen heb bovengehaald en weer die uitzinnige fan ben zoals ik enkele jaren terug was (oa de albums We Are The Night en Push The Button).

Meer ga ik er niet over vertellen, ik wil dat je hem zo snel mogelijk gaat zien en je enthousiasme nadien met me meedeelt.

Meer info over de film.

Evol.

Evol is een Berlijnse straatartiest die het alledaagse in een miniatuurwereld verandert met het gebruik van stencils.

Via unurth.com en meer info op evoltaste.com.