Onlangs was ik in Zweden, het was er mijn laatste dag, het weer was druilig en mijn reisgenootje en ik waren wat op elkaar uitgekeken dus kozen we om naar de bioscoop in Stockholm te gaan.
Het maakte me niet uit welke film dus koos zij. De trailer van ‘Hanna’ zag er niet zo bijzonder uit, één van de zovele ‘wie ben ik? Ik ben getraind om te moorden maar weet niet waarom’-underdog protagonisten, maar het was dit of Pirates of the Carribean numero weetikveel.
Na het kopen van een superduur ticket, het kijken van lange maar voor ons interessant lijkende reclames -vanwege het plat Antwerps dialect ofte de Zweedse taal- en het krijgen van een inleiding voor de film in diezelfde taal door een verlegen Zweedse schone begon men Hanna -een tikkeltje onscherp- te projecteren.
Maar man, wat een film!
Wat een beelden! Het is schitterend gemonteerd en er is op prachtige locaties gedraaid zoals in Marrakech en Essaouira in Marokko, op verschillende idyllische plaatsen in Spanje, in het verloederde pretpark Spreepark in Berlijn, Duitsland en in de oogverblindende sneeuwlandschappen in Finland.
Wat een performance! Saoirse Ronan is amper zeventien jaar en deed me beven van de spanning, kreeg me aan het lachen -samen met Vicky Krieps- en deed me verliefd worden op haar personage.
Wat een soundtrack! The Chemical Brothers zijn geniën, wat al eerder geweten was maar de soundtrack die ze voor deze film hebben gemaakt is zo subliem dat ik meteen weer enkele nummers van hen heb bovengehaald en weer die uitzinnige fan ben zoals ik enkele jaren terug was (oa de albums We Are The Night en Push The Button).
Meer ga ik er niet over vertellen, ik wil dat je hem zo snel mogelijk gaat zien en je enthousiasme nadien met me meedeelt.
Pareltje inderdaad.
Goed plot, prachtige beelden en de muziek maakt het helemaal af.
En onmiddellijk na de films zelfs Chemical Brothers opgelegd