Op mijn vorige blog had ik zelf al een stuk gewijd aan deze kunst maar aangezien die niet meer te vinden is en je op deze website er zoveel meer over vinden kan beloof ik plechtig geen één woord er nog over te reppen. Behalve dan deze zesendertig.
De openingssequentie is sinds de jaren ’50 een manier voor hedendaagse vormgeving en illustratie tentoon te stellen aan het grote publiek. Sedertdien zijn er al vele parels verschenen en die kan je zelf bewonderen op
Ze hebben afscheid genomen, mijn helden van op het kleine scherm.
Gisterenavond was het de laatste keer dat ze samen voorlazen uit Willy Vandersteen’s De charmante koffiepot. Met hun eeuwige conflicten en woordwisselingen die elkaar perfect aanvulden kropen ze in de huid van onder andere Suske, Wiske, Lambik, Jerommeke, Sidonia, Teut de (charmante) koffiepot, ennoemmaarop; ze analyseerde de gevoelens (seksuele spanningen tussen Suske en Wiske in een donkere afgelegen riool?), ze uitte hun respect voor enkele ongebruikelijke ervaringen van de personages (een spoedoperatie op een koffiepot?) en becommentariëerde/gaven een woordje uitleg bij het taalgebruik van Vandersteen (geloven aan iets/iemand).
Of ze komende dagen, weken, zelfs maanden, nog lustig zullen lezen zal de toekomst uitwijzen maar als het van afhangt van Wim Helsen wil hij voor eeuwig samenwerken met Adriaan van den Hoof, en zo hoort het ook. Topduo!
Ik ga niet zeggen dat ik iedere avond na het Journaal (sinds een dag of twee het VRTnieuws n.v.d.r.) aan het scherm gekluisterd zat – daarvoor verwijt ik mijn onstabiel langetermijngeheugen – maar ik heb zo enkele gouden momenten meegemaakt bij het kijken naar deze lustige lezers (laat ik het erop houden dat grootouders ze niet graag zien kibbelen) en hoop dat in de toekomst nog mee te maken.
Ik ben dus absoluut nog niet capabel om een traan weg te pinken bij hun vertrek en daarom kan ik enkel wild enthousiast “Nog. Nog!” naar mijn televisiescherm roepen en hopen dat mijn gebeden worden verhoord.
Jolijt!
10 jaar Woestijnvis;
10 jaar Canvas
én
10 jaar Plop?! Bestaat dat onding al één heel decennium?
Kabouters sterven toch op hun tiende verjaardag, hè? Ja, hè?!
Ik moet stoppen met ‘s avonds laat nog Man Bijt Hond zien.
Het pikt mijn nachtrust in maar het is zo verdomme amusant!
