Ik ben zo’n iemand die één sport behoorlijk snel beu is en dus dan alles maar probeert.
Wat ik al allemaal heb beoefend in chronologische volgorde:
Acht jaar turnen (en keurturnen), verschillende jaren dansen (hip hop, modern dance), twee jaar tennis, twee jaar tumbling, een jaar badminton, twee jaar duiken, een jaar fitness (dat wegens een extreme saaiheid snel BBB-les is geworden) en momenteel speel ik twee jaar volleybal.
Omdat de volleybal die ik doe louter recreatief is en slechts anderhalf uur op een week, is mijn conditie afgelopen jaar zienderogen achteruit gegaan.
Vorige week besloot ik er iets aan te doen toen ik op internet op de Start-to-run lessen stootte.
Tien weken Start to Run:
Woensdag, vrijdag en zondag zijn de geplande dagen om de komende 10weken te lopen. Ik ben benieuwd hoe lang ik het ga volhouden.
27/08: (18min)
Ging bijzonder stroef, halverwege over huis gemoeten om een zakdoekje omdat mijn neus mee begon te lopen. De eerste minuten lopen ging niet maar naar het einde toe de laatste drie minuten lopen ging wél.29/08: (20min)
Ging vlot, heb alles kunnen volhouden en ben niet gestopt. Ik heb me wel bijzonder belachelijk gemaakt met te vallen en heb daarbij mijn voet omgeslagen. Het was lang geleden dat ik nog eens viel
31/08: (22min)
Ging weer vlot en ik was weer knalrood. Met mijn gewone Asics gelopen omdat ik een verband had aan mijn enkel waardoor ik niet comfortabel zat in mijn loop- (eigenlijk volleybal-) schoenen. Volgende week maar eens om échte loopschoenen gaan die meer steun beiden want ik begin het graag te doen en nadat ik gedouchet heb en terug wat uitgerust ben, voel ik me lichamelijk en psychisch goed.Week 2:
Ik heb me deze week eindelijk degelijke loopschoenen aangeschaft: Nike+ Women Runnings. Het voelt echt bijna aan alsof je op wolkjes loopt, zeker in vergelijking met mijn gewone Asics die niets van steun bieden.
Week 3:
Les 8 is zonder zever de zwaarste les tot nog toe. De voldoening was bijzonder groot nadat die voorbij was.Week 4:
Mijn herexamens zijn gedaan en het leven kan weer beginnen. Wegens een drukke agenda heb ik één dag niet kunnen lopen maar dat heb ik kunnen goedmaken door te helpen bij een verhuis van een vriendin van me die op de vijfde verdieping haar kot heeft, reken maar uit hoeveel keer we op en neer zijn moeten lopen. Maar goed, dat mag geen excuus zijn dus ik ben nu gewoon bezig met de les die ik toen had moeten doen en het ging vlot: ik zie niet meer zo rood (denk: bordeaux) als na de eerste lessen, ik hou een sneller tempo aan en nadat ik gedouchet ben en terug in verse kleren zit voel ik me (opgepast: een cliché in aankomst) herboren.Week 5:
Ging heel vlot, ik loop zoals een echte jogger hoort te lopen!Week 6 én week 7:
In het weekend ben ik naar de dokter van wacht gemoeten omdat ik een vreselijke pijn had aan mijn been, net boven mijn knie. Een soortgelijke groeipijn waarvan ik jaren lang last heb gehad. Het bleek om zona te gaan. Inderdaad, “die ziekte met uitslag en als ze dan helemaal rondom je lichaam gaat ga je dood!”. (Gelieve niet op die foto’s te letten want bij mij was het – thank God! – niet zo extreem)
Ik had eerder bijzonder veel last van de zenuwpijn. Als je een van de gelukkigen was zonder groeipijnen in je jeugd, beeld je dan duizenden naalden in die door je zenuwen vliegen, onverwacht en altijd even pijnlijk.
Maar goed, dat is gelukkig weer voorbij dankzij die belachelijk grote pillen waarvan ik er dagelijks vijf moest slikken en vanaf volgende week begin ik gewoon waar ik gebleven was met mjin loopschema!
