Fuck. We worden oud.

Ik heb sinds kort een nieuwe verjaardagskalender. Mijn oude dateerde uit de jaren ’90 met een mishmash aan foto’s van vakantiebestemmingen en is nog zeker vijf jaar verwijderd vooraleer men het zelfs nog maar kitsch kan noemen. Nu is hij gewoonweg lelijk en ligt hij in de papiermand op weg naar het containerpark.
Dus koos ik een nieuwe zonder zelfs maar één foto en waarbij iedere maand in een andere kleur is. Hopelijk ben ik het lettertype niet snel beu want ik ga er geen traditie van maken jaarlijks een te kopen.
Eigenlijk gebruik ik een verjaardagskalender alleen maar als ik hem net in orde heb gebracht. De rest van het jaar hangt hij nog op juni.

Als je dan zo een nieuwe verjaardagskalender aan het invullen bent en de jarigen opzoekt in je vorige kalender besef je hoeveel vrienden je hebt.
Mensen die op jouw verjaardagskalender mogen staan moeten mensen zijn waarmee je een redelijk duurzame relatie hebt die een toekomst heeft, zoals een familielid (ook al heb je ze niet allemaal even graag) of je lief (toch zeker het komende jaar) of je échte vrienden die je dagelijks of toch bijna wekelijks ziet. Geen vroegere klasgenoot die je nog amper kent, geen vrienden van vrienden die je toevallig een paar keer tegen het lijf bent gelopen, geen medereizigers waarmee je twee weken samen met hebt rondgetrokken maar waarmee je nu geen contact meer met hebt en zeker geen ex-vriendjes waarmee je niet een al te beste band mee hebt.

Je moet het dus verdienen om op mijn verjaardagskalender te mogen staan. Je kan je er anders ook op kopen (dat gaat HIER).

Ik vraag me af op hoeveel kalenders ik sta? En hoeveel mensen er nog eentje hebben?

De eerstvolgende die verjaart is Taïs M.
en wordt zo oud als ik dit jaar dreig te worden.

Error 404

Wakker worden om 4u04, je aankleden, naar het toilet gaan, je tanden poetsen, de slaapkamer weer inwandelen en beseffen dat je er pas over vijf uur uit moet.

CRAZY SHIT.

Lijstjes-tijd.

Het is weer zover: examens.
In de gebruikelijke bloktijd heb ik ontelbaar veel lijstjes.
Lijstjes met films die ik zeker nog moet zien; plaatsen die ik moet bezichtigen; voorstellingen, optredens en festivals die ik hoor te bezoeken; ontelbare dingen die ik niet mag vergeten; recepten die ik een keer moet uitproberen, boeken die ik moet gelezen hebben; welke meubels er meegaan naar mijn nieuwe woonst; van alles dat ik in orde zou moeten brengen ASAP; welke winkels ik absoluut eens moet checken; shopping wishlists van zo’n tientallen onlineshops; etc.

Lijstjes waar ik nu belang aan hecht en die na mijn laatste examen in
een doos terechtkomen en pas bij de volgende examens het daglicht terug zien.

Lepelisme.

Ofte Spoonerisme.

spoo·ne·ris·me (het, de ~ (m.), ~n/~s) verspreking door verwisseling van klanken van (samengestelde) woorden. Genoemd naar William A Spooner, hoofd van New College, Oxford.
Bijvoorbeeld: `peetot` in plaats van `theepot`

Het overkomt me bijna dagelijks, ik ben een verspreker in nart en hieren.
Taaidrafel, geknieëde plooien, geen kraan die daar naar haait, spierkaken, wou en karm tegelijk, schaalkeren, auto die rel snijdt, etc. is slechts een kleine greep uit mijn spoonerismebestand.
Ik hoor het maar heel sporadisch bij anderen en ben bij deze op zoek naar notgeloten. Oh, wat ben ik toch hilarisch.

Verdomde examens ook!

Mijn verjaardag.

Mét een lief. Houden zo.

Nog tot morgen alleszins.

Op zoek naar haar.

Door de jaren heen maak je vrienden, geraak je elkaar na een tijd uit ‘t oog en verlies je contact, zelfs met je beste vrienden.

Vrienden van in de lagere school, op het middelbaar, op de hoge school, op café, in de turn-, zwem-, badminton-, tumbling-, duik-, dans-, tennis- en volleybalclub waarmee je dag in dag uit of week na week samen plezier beleefde en nadat één van jullie niet meer op de plaats kwam waar jullie elkaar zagen, geen of zeer sporadisch contact mee hebt. ”Uit het oog, uit het hart’ zoals ze zeggen’, zegt men.

Zes jaar beste vrienden op de middelbare school en nadien niet één keer nog iets van horen / je laten horen. Drie jaar goede vrienden, een paar argumenten en radicaal contact verbreken.

Ergens is dit nog redelijk begrijpbaar omdat je uit elkaar groeit en elk andere paden gaat bewandelen maar hoe jammer is het dat je elkaar gewoon vergeet?

Zij was de coolste griet die ik kende, een paar jaar ouder en iemand waar ik echt naar opkeek. We deden alleen maar grave dingen, tot ‘s middags gaan feesten op I Love Techno, achteruit een oprit van de snelweg afrijden omdat we voor de zoveelste keer verkeerd waren gereden in het holst van de nacht, drank meeritsen vanachter de bar van het chique concert van Faithless te Brussel, festivals ‘gangen’, alle cocktails vanop de kaart bestellen om ze allemaal eens te proberen, samen in een feestzaal werken zodat we toch maar meer bij die knappe collega-obers konden zijn, ongelofelijk fout maar ‘über strak gekleed gaan naar school voor Chrysosthomos, samen de eerste generatie iPod Mini kopen (allebei dezelfde kleur uiteraard), de hoertjes beoordelen voor hun glazen raam op ‘t Schipperskwartier, voorsteken bij de beste attracties in Disneyland, …

Het is nu ondertussen een dikke twee jaar eer ik haar nog zag en ik vind het echt jammer, goed we zaten niet meer op dezelfde school maar we woonden begot op nog geen halve kilometer van elkaar. Een hele poos heb ik nog proberen af te spreken via sms, haar ettelijke malen gebeld en haar gemaild op een e-mailadres dat blijkbaar plots niet meer bestond maar ze antwoordde na een tijdje niet meer. Geen zin? Te druk? Had ik iets fout gedaan? Wie weet het?

Ik ben nieuwsgierig naar hoe het met haar gaat? Of ze nog samenwoont met haar vriend? Wat ze van werk doet?

Gewoon samen terug op café. Dat wil ik.

Of valt dat niet te hervatten? Heb ik nu een té idealistisch beeld van ons tweetjes in our glory days?

Daarnet heb ik eindelijk haar ouders gebeld en achter haar gsmnummer gevraagd, haar meteen opgebeld maar kreeg haar voicemail.

Morgen probeer ik opnieuw, tot het me lukt haar nog eens te horen.

Mezelf hekelen.

Ik heb een hekel aan mensen die meelezen in de krant die hun buur aan het lezen is. Ik heb een hekel aan mensen die me zogezegd stiekem aanstaren via de reflecterende ramen op de trein. Ik heb een hekel aan mensen die het toiletpapier vergeten bij te vullen. Ik heb een hekel aan mensen die soms uit het niets pessimistisch beginnen doen. Ik heb een hekel aan mensen die geld lenen en het pas laat terug betalen. Ik heb een hekel aan mensen die hun zinnen steeds beginnen met ‘ik’.

Ik heb een hekel aan mezelf.