Just watch it.

En je zou ons er een enorm plezier mee doen om voor dit filmpje te stemmen!

Into Eternity is een kanjer van een documentaire over een lopend project om duizenden tonnen nucleair afval voor eeuwig onder de Finlandse grond te bewaren, in tunnels een halve kilometer diep. Als alles goed gaat zal deze opslagplaats hermetisch afgesloten worden in de volgende eeuw. Over zo’n negentig jaar, voor altijd.
Voor altijd met een dikke korrel zout uiteraard want wàt als het in duizenden jaar onwetend of bedoeld toch wordt geopend?

Andere manieren om de wereld van nucleair afval te ontdoen worden aangekaart. Bijvoorbeeld het afval in de ruimte richting de zon schieten? Maar hoe kan je garanderen dat er niets misgaat tijdens de lancering? Of het stockeren op de bodem van de oceaan? Maar wat als er een aardbeving plaatsvindt en het nucleair afval zich een weg baant in dat wat al het leven op de aarde creëerde?

Een voiceover spreekt rechtstreeks tegen de toekomstige kijkers die deze ondergrondse nucleaire bunker zouden kunnen ontdekken. Heeft hij het tegen mijn kinderen? Mijn kleinkinderen? Mijn achterachterachterkleinkinderen? Of zullen die nooit bestaan?

Verder wordt er gespeculeerd over hoe de mensheid er over honderdduizend jaar zal uitzien. Kent die toekomstige generatie een technologische achterstand of maken zij het hoogtepunt van de technologische revolutie mee?
Hoe is communicatie met de toekomstige mensheid mogelijk? Hoe maak je duidelijk aan de toekomstige generaties dat ze moeten wegblijven van die gevaarlijke bewaarplaats? Maken markeringen met tekst of pictogrammen de mens niet alleen maar nieuwsgieriger. En is het dan beter, eenmaal het project afgesloten is, om het er nooit meer over te hebben, om het te vergeten? Maar hoe doe je dat?
Of zal tegen die tijd het nucleair afval waardevol zijn? Herbruikbaar? Kostbaar?

Het is zeer bevreemdend als de documentairemaker, Michael Madsen, de wetenschappers en politiekers vraagt de toekomstige kijkers te adresseren om hen te verduidelijken dat de opslagplaats die ze nu aan het bouwen zijn gevaarlijk is en om ze op te roepen om deze plaats nooit te betreden. De vaststelling om mensen in een oneindiglijkend verre toekomst veilig te houden en iets naar hen toe op te roepen is -voor mij althans- bijzonder surrealistisch.

Tijdens het bekijken van deze beklijvende documentaire zat ik van het begin tot het einde met een wrang gevoel. Dat heb ik wel vaker als het over filosofische levensvragen gaat, het maakt je zo nietig en zo verantwoordelijk naar toekomstige generaties toe.
Het is ook heel dubbel om deze documentaire te bekijken en erover te bloggen op toestellen die op elektriciteit werken. Elektriciteit die is opgewekt met nucleaire energie.

“Remember forever to forget.”

Meer info over Into Eternity.